พระไท่ซินโจวซือ

ร่างสังขารของพระไท่ซินโจวซือที่ยังคงสภาพเหมือนเดิมไม่เน่าเปื่อย  ฮ่องเต้เกิดศรัทธาได้นำเข้าไปไว้ในพระราชวังแล้วลงรักปิดทอง  จะเห็นเนื้อแท้ที่ทรวงอก  หนังแห้งย่น กระดูกไหปลาร้ายังอยู่ในสภาพเดิม  ส่วนอื่นๆถูกลงรักปิดทองหมด  สังขารของท่านจนปัจจุบันยังคงสภาพเหมือนเดิมมีอายุถึง  ๑๓๕๖ ปีแล้ว 

          พระไท่ซินโจวซือ  หรือ ซีโจ้ว หรือ ซีจ้อ หรือ พระตูซุนมหาครูบา หรือ พระเต้าซินต้าซือ หรือ เต้าสิ่นไท่ซือ หรือ เท่าซิน เป็นพระสังฆปรินายกองค์ที่ ๔  สมณศักดิ์ที่ได้รับพระราชทานจากฮ่องเต้ถังไท่จง คือ  “ไท่โจ้วเซียงซือ”

        พระไท่ซิน หรือซีโจ้วโจวซือ  เดิมท่านชื่อ  ซิน  แซ่ซือหม่า  ถือกำเนิดที่ตำบลกวงจี่ แขวงเมืองจีโจว ตรงกับสมัยราชวงศ์เหลียงใต้  ฮ่องเต้เหลียงซือจง หรือ เซียวหมิงตี้(เซียวกุย)ในปีเทียนเป่าที่ ๑๘ หรือตรงกับสมัยราชวงศ์เฉิน ฮ่องเต้เฉินซวนตี้ (เฉินซู)ในปีไท่เจี้ยนที่ ๑๑  พ.ศ. ๑๑๒๒  ซือหม่าซินสนใจในพระพุทธศาสนาตั้งแต่เด็กด้วยสิ่งแวดล้อมนั่นเอง  ท่านเป็นเด็กอัจฉริยะหลักแหลม  มีความจำดี  ต่อมาได้บวชสามเณรที่วัดใกล้บ้าน  ด้วยข้อสงสัยในธรรม ท่านจึงพยายามแสวงหาอาจารย์ที่สามารถให้คำตอบที่พอใจได้  ด้วยท่านมีความร้อนรุ่มอยู่ในใจเสมือนมีอะไรบางอย่างมารัดรึงหัวใจไว้  จำจะต้องหาผู้รู้ที่สามารถแก้ปมปัญหาในใจของตนให้ได้  สามเณรเต้าซินจึงเดินทางไปยังเทือกเขาหวางกงซานเพื่อกราบนมัสการพระซาโจ้วโจวซือ ให้ช่วยแก้ปัญหาในสิ่งที่เป็นพันธนาการในหัวใจของตน

        เมื่อเดินทางไปถึงสำนักเทือกเขาหวางกงซาน  เข้าไปกราบพระอาจารย์เจ้าวัดเพื่อขอเป็นลูกศิษย์  ในการสนทนาธรรมกันนั้น ท่านสามเณรเต้าซินได้เรียนถามอาจารย์ว่า

        “พระคุณเจ้าครับ  เป็นเพราะเหตุใดในหัวใจของผมเป็นเสมือนหนึ่งมีเครื่องผูกมัดอยู่ มันทำให้หัวใจรุ่มร้อน  จะทำอย่างไรให้เครื่องผูกมัดนี้หลุดออกจากใจได้ละครับ”

        “ดูก่อน พ่อสามเณรน้อย  ก็ใครล่ะที่มาผูกมัดพันธนาการหัวใจของเธอเล่า”

       “เปล่าครับ  ไม่มีใครมาผูกมัดรัดตัวผมเลยครับ”

       “เอ้า  ก็ในเมื่อไม่มีใครมามัดตัวเธอ ก็ไม่ต้องให้ใครมาแก้มัดซี  พ่อเณรจงรักษาจิตใจให้สงบ  แล้วจงมาพำนักกับเราที่นี่เถิด”

        สามเณรเต้าซินจึงได้อยู่ในสำนักพระซาโจ้วโจวซือตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา  ท่านได้ศึกษาข้อธรรมที่ไม่เคยได้ทราบ  จนสามารถรู้ลึกซึ้งและท่านมีสมาธิจิตสูงมาก    เมื่ออายุครบอุปสมบท  ท่านพระอาจารย์ซาโจ้วโจวซือ  จึงได้บวชให้ เป็นพระภิกษุ “ไท่ซิน”  หรือ พระภิกษุเต้าซิน  ท่านได้ปรนนิบัติพระอาจารย์อยู่ ๙ ปี  จึงได้รับวัตถุสำคัญสี่สิ่งจากพระอาจารย์  และต่อมาได้เป็นสังฆปรินายกองค์ที่ ๔

        พระไท่ซินได้ฝึกฝนนั่งสมาธิโดยมิได้นอนเอนกายตลอดชั่วเวลาถึง ๖๐ ปี  ท่านนั่งภาวนาตลอด  กล่าวกันว่า เมื่อใดที่ท่านลืมตาขึ้นขณะที่กำลังนั่งสมาธิ  จะทำให้ผู้พบเห็นสะดุ้งโดยไม่รู้สึกตัว  เป็นที่กล่าวขานกันไปทั่วถึงความศักดิ์สิทธิ์และอำนาจประหลาดของท่าน  ความดังกล่าวได้ทราบถึงฮ่องเต้ถังไท่จง(หลี่ซื่อหมิน)

ใช้ปีรัชกาลว่า เจินกวงที่ ๑๗  พ.ศ.  ๑๑๘๖ พระองค์มีรับสั่งให้ขุนนางผู้ใหญ่ไปนิมนต์เข้าพระราชวังเพื่อทรงเตรียมเครื่องสังฆภัณฑ์จตุปัจจัยถวายแด่ท่าน  แต่ท่านปฏิเสธโดยอ้างว่า ท่านแก่ชรามากแล้ว หนทางการเดินไปก็ลำบาก ซึ่งขณะนั้นท่านอายุ ๖๔ ปี ไหนเรื่องขบฉันตามระยะทางก็ไม่มี  เมื่อขุนนางผู้ใหญ่กลับไปกราบทูลตามที่ท่านพูด  ฮ่องเต้จึงมีรับสั่งไปใหม่ว่า

         “จงไปบอกท่านว่า เมื่อฮ่องเต้สั่งไม่ว่าจะแก่หรือหนทางลำบากแค่ไหนก็ต้องมาให้ถึงพระราชวังให้ได้”

         ข้างขุนนางผู้นั้นกลับไปที่วัดนมัสการท่าน กราบเรียนท่านตามที่ฮ่องเต้รับสั่ง  พร้อมกับกล่าวว่า ถ้าหากท่านเดินไม่ไหวพวกตนจะให้นั่งเกี้ยวหามไปเมืองหลวง

         “ไม่ละโยม  อาตมาไม่ไปหรอก อาตมาแก่เกินไปที่จะเดินทางไกลและเจ็บป่วยอยู่ด้วย  แต่ถ้าหากโยมจะให้ไปก็ได้  จงเอาศีรษะของอาตมาไปเถิด ส่วนหัวใจนั้นไม่ไปแน่นอน”  ข้างขุนนางผู้นั้นไม่รู้ที่จะทำประการใดจึงเดินทางกลับเมืองหลวงกราบทูลให้ทรงทราบตามที่พระซีโจ้วโจวซือพูด

        ฮ่องเต้เมื่อได้ทรงฟังดังนั้นจึงตรัสว่า  “ดีแล้ว เจ้าจงไปตัดศีรษะพระรูปนี้มาให้ข้า”   พระองค์จึงทรงมอบมีดพิเศษลงในกล่องแล้วตรัสว่า  “ เอ้า เอามีดไปตัดศีรษะมา  แต่ในสถานการณ์อย่างนี้ เจ้าจะกล้าตัดศีรษะพระภิกษุรูปนี้รึเปล่า”

        ข้างขุนนางเมื่อกลับไปถึงวัดเข้ากราบนมัสการพระซีโจ้วโจวซือ  พร้อมกับกล่าวว่า 

        “พระคุณเจ้าครับ  ถ้าท่านไม่ไปเข้าเฝ้าตามรับสั่ง  พระองค์ให้ผมมาตัดศีรษะท่าน”

       “เอาเลยโยม  ถ้าชาตินี้ศีรษะอาตมาได้เห็นองค์ฮ่องเต้ ก็จะเป็นเรื่องแปลกประหลาดมาก”  ว่าแล้วท่านก็ยื่นศีรษะให้เพชฌฆาตตัดศีรษะในทันใด  ข้างเพชฌฆาตก็เตรียมมีดมารอไว้แล้ว  พระท่านหลับตาแต่ไม่เห็นมีมีดมาเฉือนศีรษะท่านเลย  ท่านโกรธต่อว่าเพชฌฆาตทำไมต้องทำให้ท่านรอนาน  ข้างขุนนางจึงนมัสการกราบท่านว่าฮ่องเต้มิได้มีจุดประสงค์จะฆ่าท่านหรอก เพียงแต่จะขู่ท่านเท่านั้น

         บริเวณใกล้สำนักเขาหวางกงซานมีหมู่บ้านแห่งหนึ่งถูกพวกโจรล้อมหมู่บ้านเพื่อแย่งน้ำและอาหาร ท่านจึงต้องออกจากวัดไปช่วยชาวบ้านด้วยการสอนธรรม  ต่อมาพวกโจรได้ปล่อยน้ำลงมาให้ชาวบ้านตามเดิม

        วันหนึ่งท่านคิดคำนึงอยากสร้างวัดสักแห่ง จึงเพ่งพินิจไปยังภูเขาแห่งหนึ่งที่เรียกกันว่า ภูเขาหัวแตกสองซีกซึ่งเป็นทำเลที่เหมาะที่จะสร้างวัด  ท่านจึงเดินทางไปยังภูเขาสองซีกแล้วสร้างวัดและเปลี่ยนชื่อเป็นภูเขายอดแฝด

        พระซีโจ้วโจวซือมีศิษย์เอกรูปหนึ่งชื่อพระภิกษุฮุงเจิ้น  เป็นผู้มีความรู้ความสามารถทางธรรมอย่างสูง  ท่านเห็นว่าจะเป็นผู้นำทางธรรมที่จะเผยแผ่พระพุทธศาสนาให้ก้าวหน้าต่อไป  ท่านจึงมอบของสี่สิ่งให้เพื่อแสดงว่า พระฮุงเจิ้นจะได้เป็นพระสังฆปรินายกองค์ต่อไป

       เมื่อจวนจะถึงวาระดับขันธ์ซึ่งท่านรู้โดยญาณ  จึงสั่งให้หยวนอี้ ลูกศิษย์สร้างพระสถูปขึ้น เพื่อบรรจุพระศพของท่าน  ครั้นถึงวันที่ ๒๔ ค่ำ เดือน ๙  ตรงกับปีรัชกาลหย่งฮุยที่ ๒ พ.ศ. ๑๑๙๔  รัชสมัยฮ่องเต้ถังไท่จง (หลี่ซื่อหมิน) ท่านประชุมศิษย์ทั้งหลาย  แล้วนั่งสมาธิดับขันธ์ในฌานสมาบัติ  เมื่ออายุได้  ๗๒ ปี 

       พระศพได้บรรจุไว้ในพระสถูปเจดีย์หลวงสร้างด้วยหินชื่อ “ซือฮุ้น”  มีประตูหินปิดอย่างแข็งแรง  ฮ่องเต้ถังไท่จงได้พระราชทานสมณศักดิ์ให้ว่า “ไท่โจ้วเซียงซือ”  พร้อมทั้งได้เสด็จพระราชดำเนินมาบวงสรวงหน้าพระสถูปเจดีย์ที่ฝังพระศพพระไท่ซินโจวซือ พระสังฆปรินายกองค์ที่ ๔  ภายหลังจากนั้นหนึ่งปี  ปรากฏว่าประตูพระสถูปถูกเปิดออกเอง  บรรดาพระลูกศิษย์รวมทั้งพระหง่อโจ้วโจวซือต่างพากันไปที่บรรจุพระศพ  ต่างเห็นพระศพยังอยู่ในท่านั่งสมาธิในรูปแบบเหมือนคนมีชีวิต  เพียงแต่ผิวหนังซูบลงไปเท่านั้น ไม่เน่าเปื่อย  พระเจ้าวัดคือพระหง่อโจ้วโจวซือ  จึงนำพระศพของท่านมาทาเล็กเกอร์แล้วปิดทองคำเปลวครองผ้าให้ นำมาประดิษฐานไว้ในวัด  เพื่อให้บรรดาสานุศิษย์และผู้ที่เคารพท่านได้กราบไหว้สักการบูชาจนสืบมาถึงปัจจุบัน

              :   สมบูรณ์ แก่นตะเคียน     ๒๗  ตุลาคม  ๒๕๕๐

Title       :   Patriarch  Tai Hsin  ;  Fourth  Chinese Patriarch of Mahayana,

             :   Somboon Kantakian