หลี่ทิก้วย

        ตำนานได้กล่าวไว้ว่าถือกำเนิดเมื่อวันที่ ๑๐ ค่ำ เดือน ๗  ตามจันทรคติจีน  ในสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันตก  ระหว่าง พ.ศ.  ๓๔๑ – ๕๓๕    เป็นคนแซ่หลี่ ชื่อตัวว่า  หนิงเอี๋ยง หรือ หงซุ่ย  หรือหลี่เชวียน     หลี่เชวียนเป็นคนหนุ่มที่มีรูปร่างคมสัน สติปัญญาเฉลียวฉลาด  ชอบถือศีลกินเจ  และบำเพ็ญเพียรเป็นประจำ  หลี่เชวียนรำพึงว่า  “ตนเราเกิดมาแล้วต้องตาย  ไม่มีใครอยู่ค้ำฟ้า  ความอยากคือดาบอันคมกริบที่คอยตัดรอนธรรมอันบริสุทธิ์อยู่เสมอ  ลาภยศทรัพย์สินเงินทองเป็นยาพิษ  คอยเบื่อให้จิตใจหลงเมามัว  ถึงแม้จะเป็นฮ่องเต้  มีอาณาจักรกว้างใหญ่ทั้งสี่ทิศ  ก็เหมือนกับก้อนเมฆลอยอยู่นอกดวงจันทร์เท่านั้น  ทุกสิ่งทุกอย่างเป็นของไม่เที่ยง  เหตุใดหนอมนุษย์จึงไม่พิจารณา  กลับปล่อยให้จิตใจจมปลักอยู่กับโลกียธรรมที่ผูกมัดอยู่เป็นปีที่ล่วงไป  ไม่น่าหลงอยู่กับวัฏจักรเหล่านี้เลย”

        เมื่อหลี่เชวียนคิดได้ดั่งนี้  เขาจึงออกธุดงค์เข้าป่าเขาไปตามถ้ำ  ตลอดจนตามศาลเจ้าโรงเจ  แต่ก็ยังไม่สำเร็จมรรคผล  เพราะไม่มีอาจารย์ชี้แนะ  

        หลี่เชวียนจึงกลับมาปฏิบัติบำเพ็ญเพียรที่สำนักของตนตามโอวาทของไท่ซังเล่าจุน  จนสำเร็จญาณสามารถถอดวิญญาณออกไปท่องเที่ยวได้  คนที่สนใจสมัครมาเป็นศิษย์หลายคน  ข้างไท่ซังเล่าจุนกับอวนคูเซียนขี่นกกระเรียนมาบนยอดเขานัดกับหลี่เชวียนจะไปท่องเที่ยวตามถ้ำพืดเขาเทียนซานทางภาคตะวันตก   หลี่เชวียนจึงให้เย่จื่อศิษย์เฝ้าร่างตนไว้พร้อมกับสั่งว่า  หากครบเจ็ดวันแล้วตนไม่มาให้เผาร่างนี้เสีย  ว่าแล้วหลี่เชวียนก็ถอดวิญญาณออกจากร่างไปหาสองเซียนตามที่นัดกันไว้  พอถึงวันที่หก  ทางบ้านบอกเย่จื่อว่ามารดาเจ็บหนัก  เย่จื่อคิดหนักว่าจะไปรักษาพยาบาลมารดาดีหรือเฝ้าร่างของอาจารย์ดี  จึงปรึกษากับเพื่อนศิษย์ด้วยกันว่าจะทำอย่างใดดี  เมื่อความคิดที่ว่า  อาจารย์สั่งสอนศิษย์เมื่อโตใหญ่  แต่มารดาสั่งสอนตั้งแต่เริ่มปฏิสนธิ  จะเอาบุญคุณของอาจารย์กับมารดามาเทียบกันคงไม่ได้  ถ้าทิ้งร่างอาจารย์ก็เป็นแต่ผิดสัญญา  แต่ถ้าไม่ไปรักษาพยาบาลมารดาก็จะกลายเป็นคนอกตัญญู  เมื่อคิดได้ดังนี้จึงจัดการเผาศพของอาจารย์  แล้วรีบกลับไปบ้าน  แต่มารดาถึงแก่กรรมเสียก่อน

        ฝ่ายไท่ซังเล่าจุนกับอวนคูเซียนต่างนำวิญญาณหลี่เชวียนท่องไปตามสำนักเซียนที่ภูเขาเทียนซาน  ๓๖ สำนัก  เพื่อให้หลี่เชวียนศึกษาปฏิบัติทางเวทมนตร์และสมาธิทุกสำนัก  กล่าวกันว่า หลี่เซียนได้ศึกษาเวทมนตร์กับเทพเจ้าซื่อหวังมู่  และเล่าจื่อปรมาจารย์แห่งลัทธิเต๋าด้วย  เมื่อครบ ๗ วันแล้วทำให้หลี่เชวียนร้อนใจเรื่องร่างของตน  จึงลาอาจารย์มาที่โรงเจ  ไม่พบร่างกายของตน มีแต่กระดูกยังติดไปกรุ่นอยู่จึงรู้แจ้งชัดแล้ว  วิญญาณจึงล่องลอยไปยังเชิงเขาแห่งหนึ่ง  เห็นศพขอทานเพิ่งตาย  น่าตาน่าเกลียด ผมเผ้ารุงรัง  ขาพิการข้างหนึ่ง มีไม้เท้าและถุงข้าวสารวางอยู่ข้างศพ  เขาไม่มีทางเลือกจึงตัดสินใจเข้าสิงศพขอทาน จึงกลับฟื้นขึ้น  เวทมนตร์คาถาศักดิ์สิทธิ์ตื่นทันทีด้วยมีร่างกายอาศัย  เขาจึงเสกไม้เท้าให้เป็นเหล็ก ถุงข้าวสารเป็นน้ำเต้า  แล้วกลับไปหาเย่จื่อ  เสกมารดาเย่จื่อที่ตายไปให้ฟื้นขึ้น  ต่างเล่าให้ฟังซึ่งกันและกันถึงเรื่องที่เกิดขึ้น  ทิก๋วยลี้ให้ยาวิเศษแก่เย่จื่อหนึ่งเม็ดทำให้ร่างกายแข็งแรงไม่เจ็บไม่ป่วย ทำมาหาเลี้ยงมารดาจนสิ้นอายุขัย แล้วตนจึงไปบำเพ็ญเพียรที่สำนักเก่าของทิก๋วยลี้จนสำเร็จเป็นเซียน  ทิก๋วยลี้จึงกลับมานำเย่จื่อไปอยู่ในสำนักเซียนเดียวกัน

        โป๊ยเซียนเป็นเทพเจ้าแห่งโชคลาภและความร่ำรวย  ทิก๋วยลี้เป็นเซียนแห่งยาและการรักษาโรคภัยไข้เจ็บ 

          :    สมบูรณ์ แก่นตะเคียน      ๘  มกราคม  ๒๕๕๐

Title  :    Li T’ieh  Kuai  :  One of the Eight Immortals

          :    Somboon Kantakian